Dominikanów sprowadził do Łowicza około 1400 roku arcybiskup Mikołaj Kurowski ufundował im klasztor na placu, podarowanym przez Benedykta z Modlny, archidiakona łęczyckiego Jana z Opatowic Cholewa.
W 1812 roku urządzono w klasztorze składy wojskowe, po uprzednim ograbieniu przez Prusaków. Dominikanie zmuszeni zostali do opuszczenia zabudowań i w 1818 roku ustąpili do Sochaczewa. Wówczas ołtarze z kościoła przeniesiono do Piątku, kościoła św. Ducha w Łowiczu i kościoła pijarów. Organy wywieziono do Chruślina, a żelazne drzwi z datą „1561” znalazły schronienie w ówczesnym Muzeum Starożytności i Pamiątek Historycznych Władysława Tarczyńskiego (obecnie w zbiorach łowickiego muzeum).
W latach 1818–1829 klasztor przebudowano na koszary wojsk polskich, później zajęli je Moskale, którzy w prezbiterium kościoła na parterze urządzili salę balową, a na piętrze–cerkiew. W 1863 roku mieściła się w tym gmachu szkoła junkierska, an a początku I wojny światowej budynki zajęli Niemcy. Po 1915 roku urządzono elektrownię miejską. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, w dawnych klasztornych pomieszczeniach stacjonował 10 Pułk Piechoty i stąd, w lipcu 1939 roku wyruszył do Wielkopolski, gdzie rozpoczął prace fortyfikacyjne.
W listopadzie 1947 roku ulokowana tu została szkoła średnia, która znajduje się tu do dziś (obecnie Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 im. 10 Pułku Piechoty). Budynki klasztorne, zbudowane na planie czworoboku, są dwukondygnacyjne, zachował się wirydarz. Obok dzisiejszej szkoły znajduje się pomnik Józefa Piłsudskiego, który wrócił na dawne miejsce, po 34 latach, w 1989 roku.
Zobacz również:
Materiały źródłowe: www.lowicz.eu
| Czy ten artykuł okazał się przydatny? | | |
| Atrakcje w : |
»
»
»
»
»
»
»
»
»
»
|
Zobacz również: |
» |
| |
|
|
